Hoe sta jij er nu bij?

Die vraag stelde ik op 26 september om klokslag tien uur aan iedereen die zich verzameld had voor Baden in MannenLicht. Voel even hoe je er nu bij staat, zei ik. Neem dat mee. Straks vergelijken we.

Neem die vraag gerust zelf ook mee, terwijl je dit leest.

Wie de folders niet durfde vergeten

Ik kwam die ochtend heel ontspannen toe in Kasterlee. Een deel van de mannen had er met hun vrouwen al overnacht, dus het eerste wat ik deed was begroeten. Tafels, stoelen, wat er nog klaar moest. Pas toen ik de zakjes in handen kreeg waarin de deelnemers ’s avonds hun gsm en een folder mee naar huis zouden krijgen, besefte ik het: de folders lagen thuis.

Een van de mannen had er meteen plezier in. Hij had ze niet durven vergeten, zei hij, vanwege mij. En nu vergat ik ze zelf. 😉 Mijn vrouw was nog even naar de bakker en reed godzijdank langs huis om ze op te halen. Zo begon de dag: met een lach, en met een team dat er klaar voor was.

De drempel is een tafel

Baden in MannenLicht is het enige event waarop Mannenlicht de deur ook openzet voor vrouwen. Van de eerste tot de laatste workshop zijn zij erbij. De dag zelf wordt volledig gegeven en gedragen door mannen. Baden staat voor je laven aan wat mannen vanuit hun hart brengen, vanuit hun licht.

Samen met Mathias zat ik aan de ontvangsttafel. Wie toekwam, kreeg een bandje om en liet zijn gsm achter in een plastic zakje. Een kleine handeling. En toch een drempel: vandaag ben je voor niemand bereikbaar, behalve voor jezelf. Op de achtergrond speelden twee liedjes die ik voor Mannenlicht schreef.

Aan die tafel stond ook een vrouw die eerlijk zei dat ze weerstand voelde tegen de titel. Ik liet haar vertellen waar die weerstand zat en luisterde. Daarna vroeg ik of ik mocht uitleggen waar Baden en MannenLicht vandaan komen. Dat helderde iets op. Ze was toch gekomen, zei ze, omdat er onder die titel stond dat de dag voor vrouwen én mannen was.

Onthoud haar. Ze komt terug.

Hou het veld vast

Ik gaf die dag bewust geen workshop. Samen met Leon, onze logistieke man, hield ik het veld vast. Terwijl er binnen in de tent geademd, gereisd en bewogen werd, zetten wij buiten klaar wat klaar moest. Tussendoor was er ruimte voor een vrije babbel. Ik hield een oog op alles, klaar om in te springen. Niets had me echt nodig. En zo hoort het ook.

Tijdens de ademsessie ben ik even gaan luisteren. Van buiten de tent klonk het heel mooi. Verder heb ik niet gestoord.

Na de transreis van Nico kwam mijn vrouw geraakt naar buiten. Ik zag hoe Nico bij haar kwam staan en haar even in een omhelzing nam. Respectvol, vriendschappelijk. Dat gebaar raakte mij.

Na het eten ging het er bij Robby steviger aan toe: martiale beweging, en op het einde buiten op de vechtpoppen. Twee deelnemers hadden voor zichzelf al beslist dat dit niets voor hen was. Ik deelde iets uit mijn eigen ervaring met die workshop, en ze gaven het toch een kans. Achteraf waren ze blij. Niemand werd gedwongen, wie afstand nodig had kreeg die ruimte. Maar ik zag de gezichten bij die poppen. Iedereen ging er vol voor.

Een van de sessiehouders kwam tussendoor even bij ons staan, wat onzeker over zijn eigen beurt. We hadden een gesprek over wie er eigenlijk de leiding heeft. Toen hij de tent in ging, was hij er klaar voor om de dag af te sluiten met zijn muziekbad.

Dat is mannenwerk dat niet in de spotlight staat. Het houdt het veld vast, zodat binnen kan gebeuren wat moet gebeuren.

Zij wou weg. Ze bleef.

’s Avonds zaten we in een cirkel. De deelnemers op hun stoel, het kernteam naast elkaar op een bank. Dezelfde vraag als ’s ochtends: hoe zit je er nu bij, en wat wil je nog delen? Zwijgen mocht.

Dankbaarheid was de rode draad. En toen nam de vrouw van de inkomtafel het woord. Op een bepaald moment had ze zoveel weerstand gevoeld dat ze weg wou. Ze koos ervoor om te blijven. En nu was ze blij, want er was iets opengegaan.

Ik kreeg kippenvel en tranen in mijn ogen. Weerstand tegen de titel, een moment waarop ze wou vertrekken, en het toch een kans blijven geven. Dat alleen al maakte de hele dag geslaagd voor mij. Ik heb haar bedankt. Omdat ze het deelde, en omdat ze gebleven was. Want daarvoor doen we dit: om mensen te raken, zodat harten zich mogen openen en veilig open kunnen blijven.

Spring toch maar voor de leeuwen

Mathias sprak het slotwoord. En toen vroeg Robby, met die vriendelijke schalkse blik die ik ondertussen ken, of ik mijn lied wou zingen. Met de micro in de hand. Robby weet dat ik nog steeds dat aarzelende momentje heb, en me er daarna toch in smijt.

Zonder muziek deed ik het niet, dus zong ik mee. Eerst wat nerveus, dan steeds meer in overgave. Ik ben geen zanger, maar ik zing wel graag. Al jaren had ik geen lied meer gezongen, en de laatste weken had ik mijn stem weer wat geoefend. Niet altijd toonvast, wel daar waar het ertoe deed. 😊 Er kwam applaus.

Zet je zakjes neer

Bij het uitdelen van de zakjes, gsm en folder erin, vroeg diezelfde vrouw of ze me een knuffel mocht geven. Ik heb mijn zakjes neergezet. Voilà. Een supermooi moment.

Druppelsgewijs vertrokken de deelnemers naar huis.

Maanlicht op een leeg veld

Met een deel van het kernteam, sessiehouders en partners sloten we de dag nog samen af. Pas daar besefte ik echt wat we hadden neergezet. Hoe heilzaam het was. Hoe openend. Hoe weinig gewoon.

Het was volle maan. Even stond ik alleen op het opgeruimde veld, en er kwam een diepe tevredenheid over me heen. Waardering, als een soort zegen voor iedereen die had meegewerkt. Ik keek naar die mannen. Ik zag hen, en waar ze voor stonden. En ik heb hen elk persoonlijk laten weten wat een zegen ze zijn.

Mijn vrouw en ik reden die avond volledig voldaan naar huis.

Hoe sta jij er nu bij?